My Mister: stil, zwaar en uiteindelijk verrassend warm
My Mister uit 2018 is niet het K-drama dat je opzet voor snelle romantiek of een avond lekker wegkijken. De serie neemt de tijd. Heel veel tijd zelfs. Toch merkte ik dat juist die rust me steeds verder het verhaal introk.
Op het eerste gezicht hebben Park Dong-hoon en Lee Ji-an weinig met elkaar gemeen. Hij is een vermoeide ingenieur van middelbare leeftijd, zij een jonge vrouw die vooral probeert te overleven. Beiden zitten vast in een leven dat zwaarder is geworden dan ze hadden gehoopt. Wanneer hun werelden elkaar raken, ontstaat langzaam een bijzondere band. En precies daar zit de kracht van My Mister.
Beeld: Netflix
Twee mensen die elkaar langzaam leren zien
Lee Sun-kyun speelt Park Dong-hoon ingetogen en ontzettend menselijk. Hij is vriendelijk en betrouwbaar, maar ook iemand die al heel lang vooral doorgaat omdat dat nu eenmaal van hem wordt verwacht. Daar tegenover staat IU (Lee Ji-eun) als Lee Ji-an. Vergeet hier even de vrolijke popster IU. Ji-an is gesloten, wantrouwend en soms ronduit hard. Haar leven heeft haar weinig redenen gegeven om mensen te vertrouwen.
De band tussen Dong-hoon en Ji-an is moeilijk in een simpel hokje te stoppen. En dat hoeft ook niet. Juist de kleine momenten maken indruk. Een maaltijd, een paar woorden, iemand die eindelijk vraagt hoe het écht met je gaat. IU is hier bijzonder sterk. Soms zegt haar gezicht meer dan een hele pagina tekst.
Broers, vrienden en een buurtcafé
Gelukkig bestaat My Mister niet alleen uit ellende. Dong-hoons broers Sang-hoon en Gi-hoon, gespeeld door Park Ho-san en Song Sae-byeok, brengen humor en warmte. Ze hebben allebei hun eigen teleurstellingen en dromen, maar blijven voor elkaar klaarstaan.
Ook het buurtcafé en de vaste vriendengroep worden steeds belangrijker. Samen eten, drinken, klagen en elkaar opvangen: juist daar voelt de serie opvallend warm. Niemand heeft zijn leven echt perfect op orde. Dat maakt ze juist zo leuk.
Het gewone leven kan behoorlijk zwaar zijn
My Mister laat een kant van Zuid-Korea zien die ver verwijderd is van luxe Gangnam-appartementen en romantische dates. Werkdruk, schulden, sociale verschillen, familieverplichtingen en eenzaamheid spelen voortdurend mee. Toch voelt de serie nooit alsof hij je daar een les over wil geven. We zien vooral mensen die proberen de volgende dag te halen.
Sommige zakelijke verwikkelingen zijn wat ingewikkeld en niet iedere verhaallijn is even boeiend. Maar het dagelijkse leven rondom de personages voelt juist opvallend echt.
Langzaam? Absoluut. De moeite waard? Ook.
Wie gewend is aan snelle K-drama's moet even omschakelen. My Mister heeft zestien lange afleveringen en neemt soms wel héél uitgebreid de tijd. Maar gaandeweg begon ik dat juist te waarderen.
Deze serie hoeft niet iedere tien minuten een nieuwe verrassing te geven. De kracht zit in blikken, gesprekken, wandelingen naar huis en mensen die langzaam weer een beetje vertrouwen krijgen in zichzelf en elkaar. My Mister is soms verdrietig, regelmatig zwaar, maar uiteindelijk vooral heel menselijk en hoopvol. Geen serie die hard om aandacht vraagt. Wel eentje die nog lang bij me bleef.