My Mister (2018): waarom dit stille K-drama zo diep raakt
Sommige Koreaanse series weten je te raken met een onverwachte wending, een meeslepend liefdesverhaal of een indrukwekkende ontknoping. My Mister kiest een heel andere weg. De serie neemt je mee naar gewone kantoren, eenvoudige restaurants en een buurtbar waar dezelfde mensen elkaar vrijwel iedere avond ontmoeten. Hun levens zijn niet geworden wat ze ervan hadden verwacht, maar ze gaan door. Ze werken, zorgen voor hun familie en proberen ondertussen hun eigen problemen het hoofd te bieden. Het klinkt misschien niet als het meest aantrekkelijke uitgangspunt voor een televisieserie, maar juist in die herkenbare wereld ontvouwt zich een verhaal dat me steeds meer wist te raken.
De zestien afleveringen uit 2018 volgen Park Dong-hoon, een ingenieur van middelbare leeftijd die zo gewend is geraakt aan zijn verantwoordelijkheden dat nauwelijks iemand nog vraagt hoe het eigenlijk met hem gaat. Zijn huwelijk staat onder druk, op zijn werk raakt hij verstrikt in interne machtsstrijd en zijn familie rekent voortdurend op hem. Dan kruist zijn pad dat van Lee Ji-an, een jonge tijdelijke medewerkster die door schulden, armoede en de zorg voor haar grootmoeder nauwelijks aan haar eigen toekomst toekomt. Hun eerste ontmoetingen verlopen ongemakkelijk en worden overschaduwd door omstandigheden die geen van beiden volledig kan overzien. Toch groeit er langzaam een band die zich moeilijk laat omschrijven, maar voor allebei van grote betekenis wordt.
Trailer My Mister op YouTube
Sommige Koreaanse series weten je te raken met een onverwachte wending, een meeslepend liefdesverhaal of een indrukwekkende ontknoping. My Mister kiest een heel andere weg. De serie neemt je mee naar gewone kantoren, eenvoudige restaurants en een buurtbar waar dezelfde mensen elkaar vrijwel iedere avond ontmoeten. Hun levens zijn niet geworden wat ze ervan hadden verwacht, maar ze gaan door. Ze werken, zorgen voor hun familie en proberen ondertussen hun eigen problemen het hoofd te bieden. Het klinkt misschien niet als het meest aantrekkelijke uitgangspunt voor een televisieserie, maar juist in die herkenbare wereld ontvouwt zich een verhaal dat me steeds meer wist te raken.
De zestien afleveringen uit 2018 volgen Park Dong-hoon, een ingenieur van middelbare leeftijd die zo gewend is geraakt aan zijn verantwoordelijkheden dat nauwelijks iemand nog vraagt hoe het eigenlijk met hem gaat. Zijn huwelijk staat onder druk, op zijn werk raakt hij verstrikt in interne machtsstrijd en zijn familie rekent voortdurend op hem. Dan kruist zijn pad dat van Lee Ji-an, een jonge tijdelijke medewerkster die door schulden, armoede en de zorg voor haar grootmoeder nauwelijks aan haar eigen toekomst toekomt. Hun eerste ontmoetingen verlopen ongemakkelijk en worden overschaduwd door omstandigheden die geen van beiden volledig kan overzien. Toch groeit er langzaam een band die zich moeilijk laat omschrijven, maar voor allebei van grote betekenis wordt.
Lee Sun-kyun als Dong-hoon en IU, onder haar eigen naam Lee Ji-eun, als Ji-an
Beeld: Netflix
Twee mensen die elkaar werkelijk leren zien
Lee Sun-kyun speelt Dong-hoon met een indrukwekkende ingetogenheid. Je ziet de vermoeidheid in zijn manier van lopen, hoort haar in zijn korte antwoorden en merkt aan zijn houding hoe vanzelfsprekend hij de verwachtingen van anderen is gaan accepteren. Hij is geen man die gemakkelijk over zijn gevoelens praat, maar Lee Sun-kyun weet zonder veel woorden duidelijk te maken hoeveel er onder de oppervlakte speelt. Zijn vertolking heeft achteraf een extra emotionele lading gekregen door het overlijden van de acteur in december 2023. In My Mister zien we hem op zijn sterkst: als een ogenschijnlijk gewone man wiens innerlijke wereld steeds interessanter wordt naarmate je hem beter leert kennen.
Daartegenover staat IU, onder haar eigen naam Lee Ji-eun, als de jonge Ji-an. Wie haar vooral kent als succesvolle zangeres, zal misschien even moeten wennen aan dit personage. Ji-an is gesloten, wantrouwend en soms ronduit onaangenaam. Ze neemt beslissingen die moeilijk goed te praten zijn, maar gaandeweg begrijp je steeds beter waarom ze nauwelijks nog vertrouwen heeft in andere mensen. IU speelt haar met minimale gezichtsuitdrukkingen en een lichaamshouding die voortdurend iets waakzaams heeft. De rol betekende ook voor haar carrière veel. In een interview met The Korea Times in 2023 beschreef ze My Mister als een keerpunt dat haar de ruimte gaf om uiteenlopendere personages te spelen.
Wat mij vooral aanspreekt, is dat de serie de relatie tussen Dong-hoon en Ji-an niet in een vertrouwd romantisch patroon probeert te plaatsen. Ze verschillen sterk in leeftijd, achtergrond en levenservaring, maar herkennen gaandeweg iets in elkaars eenzaamheid. Hun toenadering ontstaat niet door grote liefdesverklaringen of uitgebreide gesprekken over gevoelens. Soms is een wandeling naar huis, een onverwacht gebaar of de eenvoudige uitnodiging om samen te eten al voldoende om iets tussen hen te veranderen.
Een maaltijd, een vertrouwde bar en mensen die blijven
Wie My Mister uitsluitend beschouwt als een somber verhaal over twee ongelukkige mensen, doet de serie tekort. Rond Dong-hoon bevindt zich een levendige gemeenschap van familieleden, jeugdvrienden en buurtbewoners. Zijn broers Sang-hoon en Gi-hoon, gespeeld door Park Ho-san en Song Sae-byeok, hebben allebei hun eigen teleurstellingen en onzekerheden. Ze maken ruzie, gedragen zich soms behoorlijk kinderachtig en nemen beslissingen waarvan je als kijker denkt dat ze beter hadden moeten weten. Toch zorgen ze voor veel van de humor en warmte. Hun onderlinge loyaliteit is vanzelfsprekend, ook wanneer het leven anders loopt dan ze ooit voor ogen hadden.
Een bijzondere plaats in die wereld is weggelegd voor de bar van Jung-hee, gespeeld door Oh Na-ra. Hier verzamelen vrienden zich na hun werk om te eten, te drinken en de gebeurtenissen van de dag door te nemen. Er wordt geklaagd, gelachen, geruzied en regelmatig teruggedacht aan vroeger. Niet ieder gesprek is even belangrijk en soms lijkt er nauwelijks iets te gebeuren. Toch ging ik juist deze ontmoetingen steeds meer waarderen. De vaste bezoekers kennen elkaars mislukkingen en tekortkomingen, maar niemand hoeft zich beter voor te doen dan hij is. Voor Ji-an, die vrijwel haar hele leven op zichzelf aangewezen is geweest, opent zich daarmee een wereld die ze nauwelijks kent.
Ook de gezamenlijke maaltijden krijgen gaandeweg een bijzondere betekenis. Wanneer Dong-hoon Ji-an uitnodigt om iets te eten, gaat het om veel meer dan haar honger stillen. Het is een manier om belangstelling te tonen zonder haar meteen te dwingen over haar problemen te praten. Binnen de Koreaanse eetcultuur zijn zulke kleine gebaren nauw verbonden met gastvrijheid en zorg voor elkaar. De ontmoetingen rond de eettafel en in Jung-hee's bar doen bovendien denken aan jeong(정), het Koreaanse begrip voor de vertrouwdheid en verbondenheid die door gedeelde ervaringen en langdurige relaties groeien. In My Mister hoef je dat begrip niet te kennen om het te herkennen.
Beeld: Netflix
De druk van het gewone leven
Naast de persoonlijke verhalen laat My Mister een kant van Zuid-Korea zien die weinig lijkt op de luxe appartementen en romantische ontmoetingen uit veel andere K-drama's. Dong-hoon werkt in een bedrijf waar hiërarchie, loyaliteit en interne machtsverhoudingen een grote invloed hebben op zijn dagelijks bestaan. Als werknemer, echtgenoot, zoon en broer probeert hij aan ieders verwachtingen te voldoen, ook wanneer hij daar zelf steeds verder door uitgeput raakt. Ji-an bevindt zich aan de andere kant van de maatschappelijke ladder. Voor haar zijn financiële zekerheid, een veilige woning en zelfs voldoende eten geen vanzelfsprekendheden. Terwijl Dong-hoon probeert vast te houden aan wat hij heeft opgebouwd, vecht zij vooral om niet nog meer te verliezen.
Scenarioschrijver Park Hae-young heeft een bijzonder gevoel voor mensen die moeite hebben om uit te spreken wat hen werkelijk bezighoudt. Dat herkennen we ook in haar latere serie My Liberation Notes, waarin het alledaagse bestaan, onvervulde verlangens en de behoefte aan menselijk contact opnieuw centraal staan. Wat ik sterk vind aan My Mister, is dat de personages elkaar niet ineens van hun problemen verlossen. Hun omstandigheden veranderen niet door één goed gesprek of een onverwachte gebeurtenis. Ze krijgen langzaam een andere kijk op zichzelf en de mensen om hen heen, vaak dankzij kleine momenten die op het eerste gezicht nauwelijks belangrijk lijken.
Regisseur Kim Won-seok, die eerder Misaeng en Signal maakte, geeft deze ontwikkeling alle ruimte. Hij laat scènes soms langer duren dan we gewend zijn en gebruikt de straten, metrostations en eenvoudige interieurs van Seoul om de vermoeidheid van zijn personages voelbaar te maken. Vooral de avondlijke wandelingen door de wijk zijn me bijgebleven. Seoul is hier geen bruisende metropool vol mogelijkheden, maar een stad waarin mensen na een lange werkdag hun weg naar huis zoeken, ieder met zijn eigen zorgen. Die omgeving past zo goed bij het verhaal dat je je nauwelijks kunt voorstellen dat het zich ergens anders zou afspelen.
Wanneer muziek en stilte elkaar versterken
De rustige vertelstijl komt ook terug in de soundtrack. Vooral Adult (어른), gezongen door Sondia en ook bekend als Grown Ups, sluit prachtig aan bij de gevoelens die de serie oproept. De titel verwijst naar volwassenheid, maar My Misterlaat juist zien dat ouder worden niet betekent dat je vanzelf weet hoe je met het leven moet omgaan. Dong-hoon draagt al jaren de verantwoordelijkheden van een volwassene, terwijl Ji-an veel te vroeg heeft moeten leren om voor zichzelf te zorgen. De warme, enigszins breekbare stem van Sondia geeft hun ervaringen extra gewicht. Het is zo'n nummer dat na afloop van de serie onmiddellijk herinneringen aan bepaalde scènes oproept.
Minstens zo belangrijk vind ik de momenten waarop er helemaal geen muziek klinkt. Soms hoor je alleen voetstappen op straat, het geluid van een voorbijrijdende trein of de stilte tussen twee mensen die niet goed weten wat ze moeten zeggen. Kim Won-seok vertrouwt erop dat de kijker zelf aanvoelt wat er gebeurt. Daardoor komen de emoties zelden geforceerd over. Je krijgt de tijd om naar de personages te kijken en hun gedrag te begrijpen, zonder dat voortdurend wordt uitgelegd wat je zou moeten voelen.
Die aanpak vraagt wel enig geduld. Met zestien lange afleveringen ontwikkelt My Mister zich aanzienlijk langzamer dan veel hedendaagse streamingseries. Vooral de zakelijke intriges op kantoor kunnen soms omslachtig worden en niet iedere verhaallijn weet evenveel belangstelling vast te houden. Ik merkte dat ik op zulke momenten vooral terug wilde naar Dong-hoon, Ji-an en de mensen uit hun buurt. Toch heeft het uitgebreide verteltempo ook een voordeel. Doordat je zoveel tijd met deze personages doorbrengt, ga je hun gewoontes herkennen en worden zelfs kleine veranderingen in hun gedrag betekenisvol.
Is My Mister de moeite waard?
My Mister is geen serie die je zomaar even tussendoor bekijkt. De onderwerpen zijn zwaar, de hoofdpersonen maken pijnlijke keuzes en sommige afleveringen laten weinig ruimte voor luchtigheid. Toch vond ik het opvallend hoe warm het verhaal uiteindelijk aanvoelt. Niet omdat alle problemen verdwijnen of iedereen alsnog krijgt waar hij op hoopte, maar omdat de personages ontdekken dat ze hun moeilijkheden niet volledig alleen hoeven te dragen.
De grootste kracht ligt in de combinatie van Park Hae-youngs zorgvuldige scenario, Kim Won-seoks beheerste regie en het overtuigende spel van Lee Sun-kyun en IU. Maar de broers, de vrienden, de gezamenlijke maaltijden en de avonden in Jung-hee's bar zijn minstens zo belangrijk. Zonder die mensen zou het verhaal aanzienlijk somberder zijn geweest. Zij laten zien dat verbondenheid niet betekent dat je altijd de juiste woorden hebt of precies weet hoe je iemand moet helpen. Soms is het al genoeg dat je er bent.
Na afloop dacht ik dan ook niet als eerste terug aan de zakelijke conflicten of de grotere wendingen in het verhaal. Wat bleef hangen, waren de wandelingen door de stille straten, de vertrouwde gezichten rond de bar en de momenten waarop iemand eindelijk merkt dat een ander het moeilijk heeft. My Mister heeft me vooral laten zien hoeveel verschil oprechte aandacht kan maken in het leven van iemand die daar nauwelijks nog op rekent.
Het is een serie die je misschien niet in één keer uitkijkt, maar die je waarschijnlijk ook niet snel vergeet.
Verder ontdekken
Waarom kan een eenvoudige maaltijd zoveel betekenen? In My Mister wordt zorg vaak zichtbaar door samen te eten. Ontdek in ons K-Food-artikel over de Koreaanse eetcultuur waarom de gedeelde tafel zo'n belangrijke plaats inneemt in het dagelijks leven.
Wat houdt mensen bij elkaar wanneer het leven tegenzit? De vrienden rond Jung-hee's bar laten iets zien van jeong(정), een vorm van verbondenheid die zich moeilijk in één Nederlands woord laat vangen. Lees ons K-Culture-artikel over jeong en ontdek waarom dit begrip zo'n bijzondere plaats heeft in Koreaanse relaties.
Kan een K-drama ontroeren zonder een groot liefdesverhaal? Ontdek in onze review van Reply 1988 hoe ook een andere Koreaanse serie het gewone leven, familiebanden en langdurige vriendschappen centraal stelt.
Blijf op de hoogte van nieuwe reviews
Wil je samen met ons verder kijken dan de volgende aflevering? Meld je aan voor de K-Life24 nieuwsbrief en ontdek nieuwe K-drama’s én de verhalen over Korea die erachter schuilgaan.