
Hakuda Photo Studio: op Jeju vind je soms meer dan je zoekt
Sommige boeken laten je onmiddellijk aan je koffer denken. Hakuda Photo Studio van Her Taeyeon is er zo een, maar niet vanwege witte stranden of luxe resorts. De roman neemt je mee naar een minder bekende kant van Jeju: een kustdorp waar mensen hard werken, waar de zee zowel brood als gevaar betekent en waar je als buitenstaander niet vanzelf bij de gemeenschap hoort.
In deze recensie lees je waar het verhaal over gaat en wie de jonge Jebi onderweg ontmoet. Je ontdekt hoe de haenyeo, de duikende vrouwen van Jeju, het boek diepte geven en waarom het eiland zelf bijna een personage wordt. Tot slot kijken we eerlijk naar wat deze Koreaanse healing fiction zo prettig maakt, en waar het verhaal net iets te soepel verloopt.
Leestijd ongeveer 9 minuten
In dit artikel staan affiliate links. Koop je via zo'n link, dan kan K-Life24 een commissie ontvangen. Dit kost jou niets extra en beïnvloedt onze beoordeling niet.
Omslag Hakuda Photo Studio
Een vakantie die anders afloopt
Yeon Jebi, uitgeput door het drukke leven in Seoul, heeft er een maand vakantie op Jeju op zitten. Op de laatste dag, wanneer ze eigenlijk naar huis zou vliegen, belandt ze na een botsing op het strand in zee en weigert haar telefoon dienst. Daarmee is ze in één klap ook haar creditcards en vliegticket kwijt, want die staan allemaal op dat toestel. Op zoek naar hulp dwaalt ze door een vissersdorp aan de kust en stuit ze op een kleine fotostudio. De eigenaar, Lee Seokyeong, heeft duidelijk handen tekort en biedt haar werk aan. Jebi, die weinig zin heeft om terug te keren naar haar oude bestaan, besluit te blijven.
Wat begint als een toevallige ontmoeting, groeit uit tot een nieuw hoofdstuk. Die opzet klinkt bekend voor wie vaker Koreaanse feelgoodromans leest: een vrouw die de stad ontvlucht en ergens anders opnieuw begint. Toch geeft Her Taeyeon er een eigen invulling aan, vooral door de plek die ze kiest. Geen knus boekwinkeltje in een Seoulse wijk, maar een studio op een klif in een fictief kustdorp, het 'Reuzenoctopusdorp' (in het Jeju-dialect Daewang Mulkkureok), omringd door zandduinen, zee en een dorpsgemeenschap met een eigen ritme en eigen regels.
Waar een fotosessie aan tafel eindigt
Seokyeong fotografeert gezinnen, stellen en andere bezoekers die een bijzonder moment willen vastleggen. Zijn werkwijze verschilt van die van een gewone fotograaf: een sessie eindigt niet wanneer de camera wordt opgeborgen. Er wordt samen gegeten, gepraat en gelachen, waardoor klanten vaak meer meenemen dan een afdruk.
Zo komen er allerlei mensen voorbij. Een groep motorrijdende vriendinnen die elke klassenreünie vieren met een tocht langs de kust, een jong stel dat vlak voor de bruiloft twijfelt, een oud-politieman die nog altijd door zijn verleden wordt achtervolgd, een geoloog die op een van Jeju's stranden een kostbaar fossiel vindt. Sommigen willen een feestelijke gebeurtenis vastleggen, anderen zoeken juist een herinnering die hen helpt verder te gaan. Seokyeong wil begrijpen wie er voor zijn lens staat en wat een foto voor die persoon kan betekenen. Daardoor worden de sessies kleine verhalen op zichzelf.
Die gedeelde maaltijden behoren tot de aantrekkelijkste elementen van het boek. Ze geven elke ontmoeting iets huiselijks en laten zien dat het minder om het eindresultaat draait dan om de tijd die mensen samen doorbrengen.
Een buitenstaander tussen eilandbewoners
Wat vooral raakt, is hoe Jebi langzaam haar plek vindt. Ze komt van het vasteland, kent de plaatselijke gewoonten niet en heeft weinig ervaring met het leven op een eiland. De bewoners zijn niet onvriendelijk, maar nemen haar ook niet meteen op. Ze moet leren hoe de onderlinge verhoudingen werken en ontdekken dat goede bedoelingen nog niet betekenen dat je begrijpt wat een ander nodig heeft.
Juist daardoor is Jebi een prettig personage om te volgen. Ze verandert niet plotseling in een zelfverzekerde vrouw die alles kan. Ze groeit door dingen te proberen, fouten te maken en zich open te stellen voor mensen die heel anders leven dan zijzelf. Onzekerheid maakt plaats voor nieuwsgierigheid en uiteindelijk voor het besef dat ze ergens bij hoort. Her Taeyeon laat zo het verschil zien tussen een bestemming bezoeken en er werkelijk leren leven: een verschil dat iedereen herkent die ooit langer op een plek bleef dan gepland.
Jeju, de zee en de haenyeo
De haenyeo duiken zonder perslucht naar zeevruchten; in het boek laten ze Jebi een andere kant van de zee zien.*
Yanghee en de angst voor water
De mooiste lijn in het boek loopt via Yanghee, een van de haenyeo. Deze vrouwelijke duikers halen al generaties lang zonder perslucht zee-egels, schelpdieren en zeewier van de zeebodem. Hun cultuur staat sinds 2016 op de UNESCO-lijst van immaterieel cultureel erfgoed en is onlosmakelijk verbonden met de identiteit van Jeju.
Jebi is sinds een bijna-verdrinking als kleuter bang voor de zee en heeft er sindsdien niet meer in gezwommen, laat staan gedoken. Yanghee staat bepaald niet te springen om haar iets te leren. Toch ontstaat er tussen de twee vrouwen geleidelijk een band waarin wederzijds respect belangrijker wordt dan mooie woorden. Die ontwikkeling voelt verdiend, juist omdat Her Taeyeon er de tijd voor neemt.
Daarmee krijgt ook de zee een andere betekenis. Eerst is het vooral een indrukwekkend landschap dat Jebi als toerist bewondert. Naarmate ze de haenyeo beter leert kennen, ziet ze dat hetzelfde water voor de eilandbewoners een bron van inkomsten, traditie en trots is, en soms ook van verdriet.
Een eiland met een eigen stem
Wat Hakuda Photo Studio bijzonder maakt, is dat Jeju zelf bijna een personage wordt. Her Taeyeon beschrijft niet alleen stranden en uitzichten, maar verweeft de vulkanische oorsprong van het eiland, de zwarte basaltformaties, lokale gerechten en dorpsgebruiken door het verhaal. Ook het eigen dialect van Jeju klinkt door, een taal die zo sterk afwijkt van het standaard-Koreaans dat bezoekers van het vasteland haar vaak nauwelijks verstaan.
Zelfs de naam van de studio draagt betekenis. Hakuda betekent in het Jeju-dialect ongeveer 'ik zal het doen'. Het past bij een plek waar mensen niet alleen foto's maken, maar ook proberen iets voor elkaar te betekenen. Het is een klein detail dat laat voelen dat dit verhaal van binnenuit is geschreven.
Voor wie Jeju vooral kent als geliefde bestemming voor huwelijksreizen en weekendjes weg, opent het boek een andere wereld: die van het dagelijks leven in een kustdorp, met een eigen ritme, eigen gewoonten en eigen verhoudingen.
Een liefdesbrief zonder roze bril
In het nawoord vertelt Her Taeyeon dat ze van haar negende tot haar elfde op Jeju woonde. Haar herinneringen aan de zee, de duikende vrouwen en de gastvrijheid van de eilandbewoners vormden een belangrijke inspiratiebron. Ze noemt het boek zelf een liefdesbrief aan het eiland, en dat persoonlijke karakter is voelbaar. Het dorp is verzonnen, maar veel plekken en vergezichten bestaan echt.
Toch romantiseert ze het eilandleven niet. Achter de mooie omgeving schuilt een gemeenschap waarin hard gewerkt wordt en waarin persoonlijke verhoudingen soms ingewikkeld zijn. De zee geeft, maar neemt ook. Bewoners hebben hun eigen zorgen en zitten niet te wachten op een nieuwkomer met goede ideeën. Dat geeft het boek meer diepte dan wanneer Jeju uitsluitend als idyllisch decor zou dienen.
Her Taeyeon is in Korea geen onbekende. Ze won eerder de Honbul-literatuurprijs voor The Man Who Dances Flamenco, een roman die ze schreef ter nagedachtenis aan haar vader.
Healing fiction: warm, maar soms te glad
Eigen illustratie bij het boek: Na elke fotosessie schuift iedereen aan: de gedeelde maaltijden geven het boek zijn huiselijke warmte.*
Wat healing fiction zo aantrekkelijk maakt
Hakuda Photo Studio hoort bij de Koreaanse healing fiction, een genre waarin gewone ontmoetingen en kleine veranderingen belangrijker zijn dan grote dramatische gebeurtenissen. Wie Welcome to the Hyunam-dong Bookshop van Hwang Bo-reum heeft gelezen, herkent de sfeer meteen. Dat is geen toeval: beide boeken zijn in het Engels vertaald door Shanna Tan, die ook Marigold Mind Laundry vertaalde.
De personages in dit genre zijn zoekende, de omgeving geeft ruimte om opnieuw naar het eigen leven te kijken en de belangrijkste ontwikkelingen ontstaan door contact met anderen. Dat werkt hier goed, vooral omdat de setting zo'n eigen karakter heeft. De combinatie van de fotostudio, de eilandbewoners en de haenyeo geeft het boek een identiteit die verder gaat dan het vertrouwde verhaal over iemand die de drukte van Seoul achter zich laat.
Niet alle verhalen zijn luchtig. Sommige bezoekers dragen verdriet of onzekerheid met zich mee, en ook Seokyeong heeft een verleden. Her Taeyeon geeft haar personages ruimte om kwetsbaar te zijn, zonder dat elk probleem meteen opgelost moet worden.
Waar het verhaal te soepel verloopt
Niet ieder onderdeel overtuigt even sterk. Sommige ontmoetingen en wendingen verlopen wel erg soepel, en af en toe lijken gebeurtenissen vooral bedoeld om de personages weer een stap dichter bij geluk te brengen. Ook de opeenvolging van klanten maakt het verhaal soms episodisch. De afzonderlijke verhalen zijn vaak aantrekkelijk, maar niet allemaal even sterk uitgewerkt.
Dat neemt niet weg dat de roman juist in zijn stille momenten overtuigt. Wanneer Jebi worstelt met haar onzekerheid, wanneer Yanghee haar met tegenzin iets probeert te leren of wanneer mensen na een fotosessie samen aan tafel zitten, heeft het verhaal geen grote verrassingen nodig. Daar ontstaat de verbondenheid die Her Taeyeon wil laten voelen.
Goed om te weten: het boek verscheen in 2022 in Korea als 하쿠다 사진관. De Engelse vertaling kwam in 2025 uit bij John Murray, een Franse editie verscheen als Le petit studio photo Hakuda. Een Nederlandse vertaling is er voor zover bekend nog niet.
Een eiland om nog even op te blijven
Wat na het lezen blijft, is geen spectaculaire gebeurtenis, maar het gevoel dat Jebi langzaam verandert. Ze ontdekt dat thuis niet alleen afhangt van waar je geboren bent of woont, maar ook van de relaties die je opbouwt en de verantwoordelijkheid die je voor elkaar leert dragen. Hakuda Photo Studio is een warm, toegankelijk boek dat je het dagelijks leven op Jeju laat zien zonder een reisgids te worden. Niet omdat alles op Jeju beter is, maar omdat het laat voelen wat het betekent als iemand je de kans geeft opnieuw te beginnen. En wie ooit op Jeju staat, denkt misschien ook aan een kleine studio op een klif, waar na de fotosessie iedereen aanschuift om samen te eten.
Wil je dit boek ook lezen? Bestel het eenvoudig en snel via Bol.com:

Verder ontdekken
- Verdiepen: benieuwd naar het eiland zelf? Onze gids over Jeju neemt je mee van vulkanisch landschap tot haenyeo-cultuur.
- Een andere kant van Korea: in de K-drama When Life Gives You Tangerines krijgt het leven op Jeju, en de wereld van de haenyeo, een eigen, ontroerende vorm.
- Aan tafel: de gedeelde maaltijden uit het boek beginnen vaak met banchan, de kleine bijgerechten die een Koreaanse maaltijd tot een gezamenlijk moment maken.
Ontdek nog meer over Korea
Wil je samen met ons verder ontdekken wat Korea zo bijzonder maakt? Schrijf je in voor de K-Life24 nieuwsbrief en ontvang nieuwe verhalen, ontdekkingen en recensies rechtstreeks in je inbox.