Liefde, familie en een leven lang volhouden
Er zijn K-drama's waarvan je vooral wilt weten hoe ze aflopen. Bij When Life Gives You Tangerines is dat eigenlijk niet het belangrijkste. Deze serie wil je deelgenoot maken. Van mensen die verliefd worden, dromen maken, geld tekortkomen, kinderen krijgen, afscheid moeten nemen en langzaam ontdekken dat het leven zich zelden houdt aan het plan dat je ooit zelf had bedacht.
Dat klinkt misschien zwaar, maar de serie is verrassend warm. Er wordt gelachen, geruzied en verliefd gekeken, en tussen alle tegenslagen door zijn er genoeg kleine momenten waarop het leven juist heel gewoon en mooi is. Precies daarin zit voor mij de kracht van deze Koreaanse Netflix-serie uit 2025.
When Life Gives You Tangerines begint op Jeju in de jaren zestig en volgt Oh Ae-sun en Yang Gwan-sik gedurende meerdere decennia. IU (Lee Ji-eun) en Park Bo-gum spelen het tweetal in hun jonge jaren; Moon So-ri en Park Hae-joon nemen de rollen later over. Regisseur Kim Won-suk, bekend van My Mister en Misaeng, werkte voor de serie samen met scenarioschrijver Lim Sang-choon, die eerder When the Camellia Blooms schreef.
Beeld: Netflix
Ae-sun wil vooruit, Gwan-sik besluit vooral te blijven
Wie wil weten waar When Life Gives You Tangerines over gaat, kan het verhaal eenvoudig een romance noemen. Maar dat dekt hooguit de eerste laag. Ae-sun groeit op in een arm gezin en droomt ervan dichter te worden. Ze is slim, temperamentvol en bepaald niet van plan zich zonder protest neer te leggen bij het leven dat haar omgeving voor haar lijkt te hebben uitgestippeld. Gwan-sik is de zoon van een visser en haar tegenpool: rustig, betrouwbaar en al vanaf jonge leeftijd volledig overtuigd van zijn liefde voor Ae-sun.
IU en Park Bo-gum maken die tegenstelling geloofwaardig. Vooral Gwan-sik is interessant omdat hij niet wordt opgebouwd rond grote romantische gebaren. Hij praat minder dan hij doet. Hij helpt, draagt, wacht en blijft staan wanneer het moeilijk wordt. Ae-sun krijgt ondertussen de ruimte om ingewikkelder te zijn. Ze is ambitieus en liefdevol, maar ook koppig, boos en soms onredelijk. Juist daardoor voelt ze als een mens in plaats van een zorgvuldig geconstrueerde K-dramaheldin.
Wanneer Moon So-ri en Park Hae-joon de oudere Ae-sun en Gwan-sik spelen, verandert ook onze blik op hun relatie. De vraag is dan allang niet meer of ze elkaar krijgen. Veel interessanter is wat er gebeurt ná het romantische einde waar andere series vaak stoppen.
De mooiste liefdesverhalen zijn niet allemaal romantisch
Misschien is dat wel de grootste verrassing van When Life Gives You Tangerines: de romance trekt je naar binnen, maar familie neemt het verhaal langzaam over. Vooral Ae-suns moeder Gwang-rye, gespeeld door Yeom Hye-ran, is daarin belangrijk. Ze werkt onder zware omstandigheden en probeert haar dochter kansen te geven die voor haarzelf nauwelijks bestonden. Later zien we Ae-sun en Gwan-sik op hun beurt keuzes maken voor hun eigen kinderen. Zo schuift het perspectief steeds een generatie verder.
Ouders willen dat hun kinderen het beter krijgen. Kinderen zien vooral wat hun ouders níét konden geven. En vaak begrijpen ze pas veel later wat er achter die beperkingen zat. De serie maakt daar geen grote theorie van, maar laat het ontstaan in kleine situaties: geld dat er niet is, eten dat toch wordt gedeeld, een droom die wordt uitgesteld of iemand die zonder veel woorden besluit een ander voorrang te geven. Daardoor raakt de serie regelmatig zonder opzichtig om aandacht te vragen.
Niet alles werkt even sterk. Zestien afleveringen en tientallen jaren familiegeschiedenis vragen behoorlijk wat tijd. Sommige verhaallijnen hadden compacter gekund en de serie weet soms wel erg precies waar de emotionele knoppen van de kijker zitten. Wie van snelle K-drama's met veel plotwendingen en cliffhangers houdt, kan het tempo op momenten traag vinden. Maar hier is die rust meestal functioneel. Je moet tijd met deze familie doorbrengen om te voelen waarom kleine gebeurtenissen later zoveel gewicht krijgen.
Jeju zonder vakantiefilter
En dan is er Jeju. Voor veel buitenlandse bezoekers is Jeju tegenwoordig vooral een aantrekkelijke Koreaanse reisbestemming: Hallasan, stranden, vulkanische landschappen, mandarijnen en velden vol bloemen. When Life Gives You Tangerines laat een heel ander eiland zien.
Voor de generatie waarin Ae-sun opgroeit, betekent de zee niet ontspanning maar werk. Geld is schaars, families zijn sterk van elkaar afhankelijk en in kleine gemeenschappen blijven privézaken zelden volledig privé. Dat geeft het verhaal een regionale identiteit die veel verder gaat dan mooie beelden. Zelfs de Koreaanse titel, 폭싹 속았수다 (Pokssak Sogatsuda), komt uit het Jeju-dialect en betekent ongeveer: bedankt voor al het harde werk dat je hebt verricht. De internationale titel kiest voor mandarijnen, eveneens onlosmakelijk verbonden met Jeju. Daarmee biedt de serie meteen een mooie ingang om Jeju als reisbestemming anders te bekijken. Achter het populaire vakantie-eiland ligt een eigen geschiedenis en cultuur die duidelijk afwijkt van het beeld dat veel bezoekers van Seoul en het Koreaanse vasteland kennen.
De haenyeo vertellen een groter verhaal over de vrouwen van Jeju
De sterkste verbinding met die geschiedenis zijn de haenyeo, de vrouwelijke vrijduikers van Jeju. Ae-suns moeder behoort tot deze gemeenschap. De vrouwen duiken zonder zuurstofflessen naar onder andere schelpdieren, zeewier en zeevruchten en speelden generaties lang een belangrijke economische rol in kustgemeenschappen op het eiland. Dat maakt Gwang-rye interessanter dan alleen de hardwerkende moeder die alles voor haar dochter over heeft.
De haenyeo vertegenwoordigen een bijzonder deel van de sociale geschiedenis van Jeju, waarin vrouwen door hun werk op zee een sterke economische positie binnen het huishouden konden innemen. Tegelijkertijd betekende dat allerminst dat hun leven gemakkelijk of maatschappelijk gelijkwaardig was. Precies die spanning zie je terug bij de vrouwen in de serie. Ze zijn sterk omdat ze sterk móéten zijn.
Ae-suns wens om te studeren, te schrijven en zelf over haar toekomst te beslissen krijgt daardoor meer betekenis. Haar persoonlijke strijd speelt zich af tegen een achtergrond waarin de mogelijkheden voor vrouwen veel beperkter waren dan tegenwoordig. Dat wil niet zeggen dat Ae-sun model staat voor iedere Koreaanse vrouw of dat de serie een documentaire over Jeju is. Het blijft fictie en het verhaal kiest bewust situaties die emotioneel werken. Maar wie na het kijken meer leest over de haenyeo van Jeju, begrijpt beter waarom juist deze vrouwen zo'n belangrijke plaats in het verhaal hebben. Dat is precies waar een goed K-drama iets extra's kan doen: je merkt ineens dat een personage dat je raakte verbonden is met een veel groter Koreaans verhaal.
Zelfs die mandarijnen zijn niet toevallig gekozen
Ook de mandarijnen uit de internationale titel zijn meer dan een vrolijke verwijzing naar het eiland. Jeju is het centrum van de Zuid-Koreaanse mandarijnteelt en het fruit is sterk verbonden met de regionale identiteit. In de serie zie je zelfs hoe mandarijnen worden geroosterd, een lokale manier van eten die buiten Jeju veel minder bekend is.
Daar ligt een natuurlijke verbinding met K-Food. Koreaans eten gaat namelijk niet alleen over bekende gerechten als kimchi, bibimbap of bulgogi. Regio, klimaat en seizoen spelen eveneens een grote rol. Wie via deze serie nieuwsgierig wordt naar de eetcultuur van Jeju, ontdekt weer een ander Korea dan het land van Korean barbecue en Seoulse streetfood.
Is When Life Gives You Tangerines de moeite waard?
Wie vooral een luchtige romance met IU en Park Bo-gum verwacht, krijgt iets veel groters. When Life Gives You Tangerines gaat uiteindelijk minder over verliefd worden dan over wat liefde betekent wanneer de jaren beginnen op te tellen.
De serie vraagt geduld en weet soms nét iets te goed hoe ze tranen moet losmaken. Daar moet je tegen kunnen. Maar de personages krijgen zoveel ruimte dat hun verdriet en geluk uiteindelijk verdiend voelen. Dat werd ook in Zuid-Korea erkend. Bij de Baeksang Arts Awards 2025 won de serie vier belangrijke prijzen: Best Drama, Best Screenplay voor Lim Sang-choon, Best Supporting Actor voor Choi Dae-hoon en Best Supporting Actress voor Yeom Hye-ran.
Voor mij zit de grootste kracht ergens anders. De serie maakt iets groots van een heel gewoon idee: dat het leven van ouders doorloopt in dat van hun kinderen en dat je soms pas jaren later begrijpt wat iemand voor jou heeft gedaan. Je begint misschien te kijken voor IU en Park Bo-gum. Je blijft voor Ae-sun, Gwan-sik en hun familie.
En ergens onderweg blijkt dat je ook een stukje Jeju hebt leren kennen.