Een K-drama was oorspronkelijk geen ‘eerste seizoen’

Om te begrijpen waarom K-drama's zo vaak na één seizoen stoppen, helpt het om even niet in seizoenen te denken. Bij traditionele Koreaanse dramaseries bestond het idee van een ‘seizoen 1’ vaak helemaal niet. Er was simpelweg een drama van bijvoorbeeld zestien of twintig afleveringen waarin een verhaal van begin tot einde werd verteld. Dat hing nauw samen met de manier waarop Koreaanse televisie werd geprogrammeerd. Omroepen als KBS, MBC en SBS, en later zenders als tvN en JTBC, werkten met vaste dramablokken. Een serie kon bijvoorbeeld op maandag- en dinsdagavond worden uitgezonden, terwijl woensdag en donderdag voor een ander drama waren gereserveerd. Bij twee afleveringen per week vulde een serie van zestien afleveringen ongeveer acht weken. Daarna begon op dezelfde plek een nieuwe productie.

Het uitgangspunt was daardoor anders dan bij veel Amerikaanse televisieseries. Daar kon een succesvolle serie jarenlang worden verlengd, terwijl de Koreaanse omroep na afloop van een drama meestal alweer een volgend verhaal klaar had staan. Een hoge kijkdichtheid hoefde dus niet automatisch te leiden tot seizoen twee. Dat ritme hielp een televisiecultuur ontstaan waarin voortdurend nieuwe series, personages en sterren verschenen. Kijkers leefden enkele maanden intensief met een verhaal mee en konden daarna aan iets compleet nieuws beginnen.

Het einde hoorde bij het verhaal

Die manier van televisie maken beïnvloedde ook hoe K-drama's werden geschreven. In Zuid-Korea heeft de hoofdschrijver traditioneel een belangrijke creatieve positie en veel drama's werden vanaf het begin opgebouwd rond één centrale verhaallijn. De schrijver hoefde daarom niet voortdurend deuren open te laten voor een volgend seizoen. Vooral bij romantische drama's werkt dat goed. De aantrekkingskracht zit vaak in de weg die twee personages moeten afleggen voordat ze bij elkaar kunnen zijn. Familie, sociale status, misverstanden of hun eigen verleden staan hen in de weg en zestien afleveringen lang beweegt het verhaal richting een oplossing. Wanneer die uiteindelijk is bereikt, is het belangrijkste verhaal ook daadwerkelijk verteld.

Crash Landing on You is daarvan een goed voorbeeld. De onmogelijke relatie tussen de Zuid-Koreaanse Yoon Se-ri en de Noord-Koreaanse Ri Jeong-hyeok vormt het hart van de serie. Nadat hun verhaal een bestemming heeft gekregen, zou een tweede seizoen een nieuwe reden moeten bedenken om het centrale conflict opnieuw te openen. Meer afleveringen betekenen dan niet automatisch een beter verhaal. Juist daardoor kreeg het klassieke K-drama iets wat veel internationale kijkers inmiddels waarderen: je kunt aan een serie beginnen met de redelijke verwachting dat je na de laatste aflevering ook werkelijk weet hoe het afloopt.

Een succesvolle serie hoefde geen franchise te worden

Ook achter de schermen paste één seizoen goed bij de Koreaanse industrie. Acteurs, regisseurs en schrijvers verbonden zich aan een productie en gingen daarna door naar een volgend project. Een acteur die door één drama enorm populair werd, hoefde niet jarenlang hetzelfde personage te blijven spelen, maar kon zijn nieuwe bekendheid gebruiken voor een volgende rol. Dat maakte een onverwacht vervolg tegelijkertijd ingewikkeld. Wanneer een drama veel succesvoller werd dan verwacht, waren de betrokken acteurs en makers mogelijk alweer bezig met andere producties. De volledige cast opnieuw bij elkaar brengen kon daardoor lastig en duur worden.

Maar lange tijd was dat ook nauwelijks een probleem. Het commerciële succes van een K-drama werd niet alleen bepaald door hoeveel seizoenen eruit konden worden gehaald. Een hit leverde kijkcijfers, reclame-inkomsten, internationale verkoop en nieuwe sterren op en versterkte de reputatie van de schrijver, regisseur, productiestudio en omroep. Daarna kon iedereen verder met een nieuw project. Daarom betekent het ontbreken van seizoen twee bij een K-drama iets anders dan het plotseling stoppen van een westerse serie. Een verhaal kan na één seizoen eindigen omdat het precies zo bedoeld was.

Niet ieder K-drama was overigens kort

De bekende combinatie van één seizoen en ongeveer zestien afleveringen is nooit een vaste Koreaanse regel geweest. Zuid-Korea kent ook dagelijkse drama's en weekendseries die tientallen of zelfs meer dan honderd afleveringen kunnen tellen. Historische sageuk waren eveneens regelmatig veel langer. Ook deze producties werden echter meestal als één doorlopend verhaal gemaakt en niet als een serie die ieder jaar voor een nieuw seizoen terugkeerde. Het verschil zat dus niet zozeer in de lengte, maar in het idee dat een drama een afgeronde productie was.

De zestien afleveringen die internationaal zo herkenbaar werden, horen vooral bij het moderne primetime K-drama. Waarom juist dat aantal zo vaak terugkomt, heeft opnieuw veel te maken met het Koreaanse uitzendschema. Daar komen we in een volgend achtergrondartikel uitgebreider op terug.

Streaming begint het model te veranderen

Dat vertrouwde systeem begon te verschuiven toen streaming belangrijker werd. Een televisiezender heeft na de laatste aflevering een vrijgekomen tijdslot dat met een nieuwe serie kan worden gevuld. Voor een streamingdienst werkt succes anders. Wanneer miljoenen mensen een bepaalde serie, wereld en groep personages al kennen, kan het aantrekkelijk zijn om dat publiek voor een volgend seizoen terug te laten komen. Tegelijkertijd worden Koreaanse series korter. Naast het klassieke drama van zestien afleveringen zien we steeds vaker producties van zes, acht, tien of twaalf afleveringen. Vooral thrillers, actie, fantasy en horror lenen zich bovendien gemakkelijker voor een verhaal dat over meerdere seizoenen wordt verdeeld.

Squid Game is daarvan het bekendste voorbeeld. Het eerste seizoen verscheen in 2021 met negen afleveringen, maar het verhaal groeide uiteindelijk uit tot drie seizoenen. Ook Sweet Home kreeg drie seizoenen, terwijl series als D.P. en Weak Hero na hun eerste reeks verdergingen.

Dat is meer dan alleen een verandering bij Netflix. Ook Disney+, Koreaanse streamingdiensten en productiestudio's werken in een markt waarin series niet meer uitsluitend voor één Koreaans televisietijdslot worden ontwikkeld. Producties kunnen vanaf het begin bedoeld zijn voor streaming en internationale distributie, waardoor een tweede seizoen veel gemakkelijker onderdeel van het oorspronkelijke plan kan zijn.

Betekent dit het einde van het klassieke K-drama?

Waarschijnlijk niet. Het afgeronde verhaal heeft namelijk nog altijd een groot voordeel: het hoeft niet langer door te gaan dan nodig is. Voor romantiek, familiedrama en andere karaktergedreven verhalen kan één seizoen juist bijzonder goed werken. De kijker krijgt voldoende tijd om de personages te leren kennen, maar de schrijver mag uiteindelijk ook echt afscheid van ze nemen. Een succesvolle relatie hoeft niet in seizoen twee opnieuw uit elkaar te vallen omdat er nu eenmaal nieuwe afleveringen nodig zijn.

Tegelijkertijd biedt het nieuwe model mogelijkheden voor verhalen die meer ruimte nodig hebben. De wereld achter Squid Game kon na het eerste seizoen verder worden onderzocht en een fantasy- of misdaadserie kan relatief gemakkelijk nieuwe conflicten introduceren. Daardoor lijken binnen K-drama steeds meer twee vormen naast elkaar te bestaan. Het traditionele drama vertelt één afgerond verhaal en stopt daarna, terwijl een groeiende groep streamingseries vanaf het begin ruimte houdt voor meerdere seizoenen.

Voor kijkers betekent dat vooral dat een oude K-drama-regel steeds minder betrouwbaar wordt. Een open einde kan tegenwoordig daadwerkelijk naar seizoen twee leiden. Maar zolang zo'n vervolg niet is aangekondigd, is het verstandig er niet automatisch op te rekenen. Want juist daarin verschilt K-drama nog altijd van veel westerse televisie. Een populaire serie die na zestien afleveringen stopt, hoeft helemaal niet voortijdig te zijn beëindigd. Misschien was het verhaal gewoon af.

Verder ontdekken

Het ene seizoen hangt nauw samen met een ander kenmerk dat jarenlang bijna synoniem werd met K-drama: de zestien afleveringen. Ook dat aantal is geen Koreaanse vertelregel, maar groeide uit de manier waarop omroepen hun dramaschema's organiseerden. In Waarom hebben zoveel K-drama's 16 afleveringen? kijken we daarom naar het ritme achter het klassieke K-drama en naar de opvallende verandering van de laatste jaren: waarom verschijnen er steeds meer Koreaanse series met twaalf, tien of zelfs maar acht afleveringen?

Wie verder terug wil naar het begin kan terecht bij Wat is K-drama? De geschiedenis van Koreaanse dramaseries. In Waarom is K-drama zo populair? volgen we vervolgens hoe die oorspronkelijke Koreaanse televisievorm via Hallyu, internet, streaming en sociale media een wereldwijd publiek vond.