Twee avonden per week, acht weken lang

Lang voordat internationale kijkers op een streamingdienst een complete Koreaanse serie konden aanklikken, bepaalden omroepen als KBS, MBC en SBS wanneer Korea naar een drama keek. Later kwamen daar kabelzenders als tvN en JTBC bij, maar het principe bleef herkenbaar: drama's kregen een vaste plek in het weekschema.

Een serie kon bijvoorbeeld op maandag- en dinsdagavond worden uitgezonden. Een ander drama bezette woensdag en donderdag, terwijl het weekend weer eigen producties kende. Wie een serie volgde, keek daardoor vaak twee afleveringen per week. Bij zestien afleveringen duurde zo'n uitzending ongeveer acht weken en daarna kon een nieuwe productie hetzelfde tijdvak overnemen.

Zestien was overigens niet vanaf het begin de vaste norm. Koreaanse televisiedrama's waren vroeger regelmatig langer. Series van twintig of vierentwintig afleveringen kwamen veel voor en historische drama's konden tientallen afleveringen doorgaan. Naarmate de moderne miniserie belangrijker werd, verschoof het gebruikelijke formaat geleidelijk richting zestien tot twintig afleveringen. Nog in 2017 omschreef The Korea Times zestien tot twintig afleveringen als de toenmalige norm waarvan zenders voorzichtig begonnen af te wijken.  De zestien afleveringen waren dus geen eeuwenoude verteltraditie. Ze waren vooral een vorm die uitstekend aansloot op de organisatie van commerciële televisie.

Het uitzendschema ging het verhaal mede bepalen

Wanneer schrijvers jarenlang binnen hetzelfde formaat werken, wordt zo'n praktisch schema vanzelf ook een vertelstructuur. Een scenarioschrijver weet ongeveer hoeveel tijd beschikbaar is om personages te introduceren, relaties te laten groeien en het centrale conflict uiteindelijk op te lossen. Daarom kregen veel K-drama's een herkenbaar ritme. De eerste afleveringen bouwen de wereld en de personages op, daarna verdiepen relaties en conflicten zich en in de laatste afleveringen bewegen de verschillende verhaallijnen naar elkaar toe. Vooral romantische drama's konden die ruimte goed gebruiken, omdat naast de hoofdrelatie ook familie, vrienden, collega's en vaak een tweede romantische lijn voldoende aandacht kregen.

Dat betekent niet dat iedere K-drama-schrijver hetzelfde schema volgt of dat er werkelijk een regel bestaat dat bijvoorbeeld de eerste kus in aflevering acht moet plaatsvinden. Zulke patronen werden eerder verwachtingen die ontstonden doordat zoveel verhalen ongeveer dezelfde hoeveelheid tijd kregen. Wie Crash Landing on You, Itaewon Class of Extraordinary Attorney Woo bekijkt, ziet heel verschillende verhalen, maar wel drie series die hun ontwikkeling over zestien afleveringen verdelen. Itaewon Class eindigde bijvoorbeeld na zestien afleveringen en werd daarna internationaal via Netflix verspreid. Voor internationale kijkers werd die lengte uiteindelijk onderdeel van wat een K-drama vertrouwd liet voelen, terwijl de oorsprong ervan vooral bij de Koreaanse televisieprogrammering lag.

Zestien afleveringen betekende behoorlijk veel televisie

Daarbij is één verschil met veel westerse series gemakkelijk te missen. Een traditionele K-drama-aflevering duurt vaak ongeveer een uur en kon ook richting zeventig minuten gaan. Zestien afleveringen betekenen daardoor al snel zestien tot achttien uur verhaal. Voor de makers was dat een enorme hoeveelheid televisie om in relatief korte tijd te produceren. Vooral in de periode waarin het zogenoemde live-shooting system gebruikelijk was, kon het tempo extreem hoog worden. Een serie was dan nog niet volledig opgenomen wanneer de eerste aflevering op televisie verscheen. Terwijl Korea naar de eerste afleveringen keek, werden latere afleveringen nog geschreven, gefilmd en gemonteerd.

De producties van zestien of vierentwintig afleveringen, met twee uitzendingen per week, konden tijdens de laatste fase onder grote tijdsdruk komen te staan. Dat kon leiden tot nachtelijke draaidagen en nauwelijks ruimte voor fouten of uitgebreide voorbereiding. Die manier van werken had ook een merkwaardig voordeel: makers konden tijdens de uitzending zien hoe kijkers op personages en verhaallijnen reageerden. In sommige producties konden latere afleveringen daardoor nog worden aangepast. Het drama dat het publiek op maandagavond bekeek, was soms letterlijk nog in ontwikkeling terwijl de serie al op televisie liep. Het klassieke K-drama was daarmee niet alleen zestien afleveringen lang. Het werd ook gemaakt binnen een bijzonder intensief televisieritme.

Waarom voelt aflevering zestien soms toch een beetje lang?

Juist omdat het format zo lang de norm was, moest niet ieder verhaal vanzelfsprekend zestien afleveringen nodig hebben. Wie veel K-drama kijkt, kent waarschijnlijk series die in het midden heerlijk rustig de tijd nemen, maar ook drama's waarbij het centrale conflict rond aflevering twaalf eigenlijk al grotendeels is opgelost. Dan kunnen nieuwe misverstanden, een extra familieprobleem of een late wending nodig zijn om de resterende afleveringen te vullen. Wat oorspronkelijk een praktisch televisieschema was, kan zo voelbaar worden in het verhaal.

Dat spanningsveld is niet nieuw. Koreaanse zenders experimenteerden al vóór de huidige streaminggolf met kortere series. In 2017 signaleerde The Korea Times drama's van vier, acht en twaalf afleveringen naast de gebruikelijke zestien tot twintig, mede doordat veranderingen in de televisiereclamemarkt meer ruimte gaven om met verschillende formats te experimenteren. De echte omslag kwam echter toen ook de manier waarop mensen televisie kijken veranderde.

Van zestien naar twaalf, tien en acht

Wie het K-drama-aanbod van nu naast dat van tien jaar geleden legt, ziet steeds minder uniformiteit. Twaalf afleveringen zijn inmiddels heel gebruikelijk en ook tien of acht afleveringen voelen niet langer uitzonderlijk. In 2025 beschreef The Korea Times de ontwikkeling expliciet als het verdwijnen van de traditionele zestien-afleveringenformule. Series als Motel California, Love Scout en The Queen Who Crowns telden twaalf afleveringen, terwijl Study Group en Melo Movie er tien kregen. The Trauma Code: Heroes on Call vertelde zijn verhaal zelfs in acht afleveringen. Dat is niet alleen een kwestie van een veranderende aandachtsspanne. De hele markt rond K-drama is anders geworden.

Streamingdiensten hoeven geen maandag- en dinsdagavond gedurende acht weken te vullen. Een verhaal kan acht afleveringen lang zijn wanneer acht afleveringen voldoende zijn. Bovendien kijken veel mensen meerdere afleveringen achter elkaar, waardoor herhaling en lange zijpaden sneller opvallen dan in een televisieschema waarin er dagen tussen de afleveringen zaten.

Ook de economie van de productie speelt mee. Minder afleveringen kunnen de totale productie beheersbaarder maken in een periode waarin de kosten van acteurs, crews en hoogwaardige producties zijn gestegen. Voor traditionele omroepen heeft die verkorting overigens ook een keerzijde: een succesvolle serie is sneller afgelopen, er zijn minder afleveringen waarin advertenties kunnen worden verkocht en het vrijgekomen uitzendschema moet eerder opnieuw worden gevuld. 

Het kortere K-drama is daardoor niet simpelweg het gevolg van Netflix of van kijkers die geen geduld meer hebben. Het is het resultaat van veranderende kijkgewoonten, nieuwe distributievormen en een industrie die opnieuw zoekt naar de lengte die bij een verhaal én een verdienmodel past.

Streaming heeft het oude ritme losgemaakt

Daarbij is het belangrijk om streaming breder te bekijken dan één internationale dienst. Netflix heeft veel Koreaanse series wereldwijd zichtbaar gemaakt, maar ook Disney+, Viki en Viu spelen in de internationale verspreiding een rol, terwijl Koreaanse diensten als TVING en Coupang Play zelf drama's ontwikkelen. Voor zulke platforms bestaat geen noodzaak om een serie precies zestien afleveringen te laten duren omdat er zestien plekken in een uitzendschema beschikbaar zijn. Daarmee verdwijnt langzaam de technische reden achter het oude formaat.

Dat levert opvallende verschillen op. Squid Game begon met negen afleveringen, The Glory werd verdeeld over twee delen van acht afleveringen en D.P. werkte met zes afleveringen per seizoen. Tegelijkertijd blijven er volop drama's van twaalf of zestien afleveringen verschijnen. Het ene formaat heeft het andere dus niet simpelweg vervangen. De verandering zit vooral in de vrijheid om de lengte opnieuw te bepalen.

Ook Koreaanse zenders en producenten experimenteren inmiddels met acht, tien en twaalf afleveringen in plaats van automatisch aan zestien vast te houden. Daarbij spelen niet alleen streaming en veranderende publieksvoorkeuren een rol, maar ook productiekosten en de behoefte aan andere soorten verhalen en schrijvers. 

Zelfs de lengte van één aflevering staat niet meer vast

De verschuiving stopt inmiddels niet bij het aantal afleveringen. Ook de duur van een aflevering wordt flexibeler. Een interessant voorbeeld is Friendly Rivalry, dat in 2025 zestien afleveringen kreeg maar iedere aflevering ongeveer dertig minuten liet duren. Daarmee behield de serie op papier het vertrouwde aantal, terwijl de totale kijktijd veel korter werd dan bij een traditioneel zestien-delig drama van ruim een uur per aflevering. In Korea wordt voor zulke producties inmiddels ook gesproken over mid-form content, tussen klassieke lange televisie en ultrakorte mobiele video's in. 

Aan de andere kant groeit een markt voor verticale short-form drama's waarvan afleveringen soms slechts één tot drie minuten duren. Volgens de Korea Creative Content Agency keek in het onderzoek naar mediagebruik over 2025 58,6 procent van de respondenten regelmatig naar short-form video. De Koreaanse industrie experimenteert daardoor inmiddels met vormen die nauwelijks nog lijken op het traditionele drama van zestien afleveringen van ongeveer zeventig minuten. Dat maakt de vraag ‘hoeveel afleveringen heeft een K-drama?’ tegenwoordig moeilijker te beantwoorden dan een paar jaar geleden.

Betekent dit dat de zestien afleveringen verdwijnen?

Waarschijnlijk niet helemaal. Zestien afleveringen bieden nog steeds veel ruimte om personages te ontwikkelen zonder meteen de lengte van een dagelijkse of weekendserie te bereiken. Vooral romantiek, familiedrama en verhalen met meerdere belangrijke personages kunnen van die ruimte profiteren. Bovendien bestaat de traditionele Koreaanse televisie nog steeds naast streaming. Omroepen hebben nog altijd uitzendschema's en drama's worden nog steeds wekelijks gevolgd. Het verschil is dat zestien afleveringen niet langer automatisch het vertrekpunt hoeven te zijn.

Daarmee verandert ook de kijkervaring. Een serie van acht afleveringen moet sneller duidelijk maken wie de personages zijn en waar het conflict naartoe gaat. Een drama van zestien afleveringen kan meer tijd besteden aan familie, collega's, tweede hoofdrollen en alledaagse momenten. Het ene is niet per definitie beter dan het andere. Misschien is dat wel de interessantste ontwikkeling. Jarenlang paste een verhaal zich vaak aan de beschikbare zestien afleveringen aan. Steeds vaker kan nu het aantal afleveringen zich aanpassen aan het verhaal.

Waarom hebben K-drama’s dan 16 afleveringen?

Wie tegenwoordig vraagt waarom K-drama's zestien afleveringen hebben, stelt dus eigenlijk een historische vraag. Het aantal kwam niet voort uit een vaste Koreaanse manier van verhalen vertellen. Het groeide uit een televisiesysteem waarin drama's doorgaans twee keer per week werden uitgezonden, gedurende ongeveer twee maanden een vast tijdvak bezetten en daarna plaatsmaakten voor een nieuwe productie. Schrijvers, producenten en kijkers raakten aan dat ritme gewend en uiteindelijk ging het zelfs beïnvloeden hoe een K-drama werd opgebouwd.

Nu dat televisiesysteem niet meer de enige plek is waar Koreaanse series ontstaan en worden bekeken, verdwijnt ook de vanzelfsprekendheid van zestien afleveringen. Twaalf, tien, acht of zes kunnen net zo goed een K-drama vormen en soms keert een serie vervolgens terug voor een tweede seizoen. Dat betekent niet dat het klassieke K-drama verdwijnt. Het krijgt er vooral nieuwe vormen naast. En misschien merken we pas hoe vertrouwd die zestien afleveringen waren wanneer we na aflevering acht ineens ontdekken dat er helemaal geen aflevering negen meer komt.

Verder ontdekken

De zestien afleveringen horen bij hetzelfde televisiemodel dat ook verklaart waarom K-drama's zo lang meestal maar één seizoen hadden. In Waarom hebben K-drama's meestal maar één seizoen? bekijken we waarom een succesvolle Koreaanse serie traditioneel gewoon kon eindigen en waarom streaming ook dat langzaam verandert.

Wie nog een stap verder terug wil, kan beginnen bij Wat is K-drama? De geschiedenis van Koreaanse dramaseries. In Waarom is K-drama zo populair? volgen we vervolgens hoe dat oorspronkelijke Koreaanse televisiemodel via Hallyu, internet, gespecialiseerde platforms, internationale streaming en sociale media een wereldwijd publiek bereikte.

Het volgende hoofdstuk brengt die ontwikkelingen bij elkaar: Van Koreaanse televisie naar streaming: hoe streaming K-drama veranderde. Want kortere series en meerdere seizoenen zijn slechts twee zichtbare gevolgen van een veel grotere verandering in de Koreaanse drama-industrie.